در میان آثار درخشان ادبیات پارسی، شاهنامه جایگاهی ویژه دارد و پرداختن به آن نیز چیزی فراتر از دانش و تجربه میخواهد و آن عشق و شور پنهانی است که استاد بزرگ طوس را به این کار شگرف برانگیخته است. کسی که چنین مایهای – حتی به اندازهای کم – داشته باشد میداند، که بازنویسی از این شاهکار جهانی تا چه میزان دشوار است و چه اندازه نیازمند وسواس و دقت، چرا که ما در این کتاب تنها با یک اثر بزرگِ ادبی روبهرو نیستیم، بلکه با تاریخ و سرگذشت ملتی سر و کار داریم که غم و شادی، رنج و آسایش، شکست و پیروزی و همۀ جلوههای زندگی خود را در آن مییابد.
